‘Wat voor mijn collega’s zo gewoon is, blijft voor mij indrukwekkend’

“Hebben jullie dan nooit haast?” Het was een van de eerste vragen die ik stelde tijdens mijn eerste week bij Dagelijks Leven. Met alle verhalen over de werkdruk in de zorg had ik me toch een bepaald beeld gevormd. “Nee, eigenlijk nooit”, antwoordde mijn collega.

Ik weet nog hoe verbaasd ik daarover was. Geen haast? In de zorg? Inmiddels weet ik hoeveel er schuilgaat achter dat antwoord.

Eerste locatiemanager zonder zorgachtergrond

Sinds februari 2025 werk ik bij Dagelijks Leven. Als eerste locatiemanager zonder achtergrond in de zorg. Een stap die voor mij ontzettend veel betekent, maar die ook iets zegt over Dagelijks Leven. Hoe mooi is het dat een organisatie verder durft te kijken dan diploma’s en werkervaring? Dat er ruimte is voor een andere blik, andere ervaringen en nieuwe inzichten?

Want hoewel ik veel ervaring meebracht in het organiseren, verbinden van mensen en verbeteren van processen, wist ik van de zorg zelf nog maar weinig.

En wat heb ik veel geleerd. Niet uit boeken of tijdens trainingen, maar vooral van mijn collega’s. Mensen die de tijd nemen om mij iets uit te leggen, mij meenemen in hun wereld en hun kennis met zoveel vanzelfsprekendheid delen. Die mij laten zien dat je niet alles zelf hoeft te weten, zolang je elkaar maar weet te vinden.

Juist daarin zie ik iets heel moois ontstaan. We leren van elkaar, benutten elkaars kwaliteiten en kijken samen naar wat beter of anders kan. Mijn collega’s brengen de kennis en ervaring uit de zorg, ik kijk soms met een andere blik naar dezelfde situatie. En ergens daartussen versterken we elkaar.

De aandacht, het geduld en de warmte

Maar wat mij het afgelopen anderhalf jaar misschien nog wel het meest heeft geraakt, is iets wat zich moeilijk laat omschrijven.

De liefde waarmee mijn collega’s zorgen.

De aandacht, het geduld en de warmte die zij onze bewoners iedere dag geven. Een knuffel, een geruststellende glimlach, even blijven zitten wanneer iemand daar behoefte aan heeft. Soms zie ik iets gebeuren waarvan ik oprecht ontroerd raak. Terwijl het voor mijn collega’s de normaalste zaak van de wereld is.

En misschien vind ik dat nog wel het bijzonderst. Dat wat voor hen zo vanzelfsprekend is, voor mij nog iedere dag indrukwekkend blijft. Want onze bewoners wonen niet op de werkplek van mijn collega’s, mijn collega’s werken in het thuis van onze bewoners. En dat verschil voel je.

Tijd nemen voor iemand ís het werk

Terugdenkend aan die eerste meeloopdag begrijp ik het antwoord van mijn collega inmiddels veel beter. Natuurlijk is er genoeg te doen. Maar de tijd nemen voor iemand is hier geen onderbreking van het werk. Het ís het werk.

Ik ben dankbaar dat Dagelijks Leven mij de kans heeft gegeven om vanuit een andere achtergrond onderdeel te worden van deze bijzondere wereld. En misschien nog wel dankbaarder voor mijn collega’s, die mij iedere dag laten zien hoe mooi zorgen voor een ander kan zijn.

Wat voor hen heel gewoon is, blijft voor mij intens bijzonder.