‘Deze nachtdienst staat direct in mijn persoonlijke top drie’
Lees meer
Chaos, humor, kwetsbaarheid: tijdens sommige avonddiensten gebeurt alles tegelijk. In mijn vorige blog vertelde ik over “Hendrik Haan”, die de kraan open had laten staan. Terwijl ik samen met collega’s de vloeren weer droog maak met handdoeken en trekkers, vraagt Marie om mijn aandacht. Ze is onrustig en wil naar huis.
Later zit ik naast haar in de huiskamer.Marie vertelt me hoe ze haar man heeft leren kennen. Dat ze met hem ging dansen en dat ze verkering kregen. Ook haalt ze herinneringen op over haar vader, die altijd heel lief en zorgzaam was.
‘Je mag best verdrietig zijn’
Dan ineens vertelt ze over de periode dat haar man ziek werd en overleed. Haar opgewekte stem breekt en wordt zachter. Er komen tranen in haar ogen en ze zegt: “Wat ben ik toch een sukkel, hè?”
“Nee, dat ben je niet”, zeg ik, en ik pak haar voorzichtig bij de hand. “Je mag best verdrietig zijn. Het is toch ook heel verdrietig?”
Het is bijna een vergelijking met de kraan van net, als ik dat zo mag zeggen. Ik laat het verdriet even stromen en troost haar. Ze oogt wat meer ontspannen.
“Heb jij dat ook?” vraagt ze.
Liefdevolle lach
Ze lijkt dwars door me heen te kijken. Want ja… ik herken dat ook bij mezelf. Ik heb ook iemand verloren die heel dichtbij me stond.
Ik zeg alleen: “Ja, ik ken dat ook”, en sla een arm om haar heen. Ik vertel haar dat verlies helaas ook bij het leven hoort, maar dat haar man voor altijd in haar hart blijft.
Met een liefdevolle lach op haar gezicht zegt ze: “Ja, zeker!” Daarna blijft ze rustig zitten met haar koffie.
De kraan blijft misschien altijd een beetje openstaan
Ik heb het gevoel dat haar al de hele avond iets dwarszat. Alsof de kraan van binnen openstond en ik haar heb geholpen die weer een beetje dicht te draaien, zodat ze weer even verder kan.
Zo sluit ik mijn dienst. Van de vergeten kraan en een gang vol water naar een overstroming van verdriet. Een kraan die misschien altijd een beetje open zal blijven staan. Verdriet poets je nooit helemaal weg. Maar met mooie herinneringen, nabijheid en liefde wordt het soms een beetje dragelijker.