‘Ze was klein van stuk, maar flink pittig’

Daar zit ik dan, op mijn vrije dag. Buiten regent het en ik bedenk wat ik vandaag zal gaan doen. Wordt het een bezig dagje met deze regen? Of strijk ik neer op de bank met een goed boek? Terwijl ik wat voor me uit staar, nemen mijn gedachten een loopje met me en ben ik even terug in de tijd.

Aan mijn eerste baantje in het verpleeghuis heb ik veel mooie herinneringen. Bijvoorbeeld aan dat ene vrouwtje, dat eeuwig en altijd een stola om had en een warme plaid over haar benen gedrapeerd. Of het nu zomer of winter was: ze mochten niet ontbreken. De plaid verhuisde van haar benen naar over haar dekens wanneer ze naar bed ging. Als je dan vroeg of ze het niet te warm had, was haar antwoord steevast: “nee hoor, wat goed is tegen de kou, gebruik ik ook tegen de warmte.” Oude gebruiken zijn zo gek nog niet.

Weinig aansluiting met tafelgenoten

Deze mevrouw had een vaste plek voor het raam. Dat was haar plekje en daar wenste ze ook beslist geen ander. Ze was klein van stuk, maar kon flink pittig zijn, ondanks dat ze bij mij halverwege kwam. Nu ben ik vrij groot, maar zij was uitzonderlijk klein. Aan tafel had ze weinig aansluiting met haar tafelgenoten. Daar in het verpleeghuis had iedereen een eigen plekje aan de tafel, dus had je het maar te doen met je tafelgenoten. Wat een verschil met tegenwoordig.

Kerstbakjes voor wat extra sfeer

Op een dag in december, vlak voor kerst, zit de mevrouw op haar vaste plekje aan de tafel. Het is gezellig in de woonkamer, de kerstboom staat en her en der hebben we een kerstbakje op tafel gezet. Deze kerstbakjes zijn voorzien van echte kaarsjes voor wat extra sfeer. Toen mocht dat nog.

Het is koffietijd en ik zorg ervoor dat iedereen koffie met een plak koek krijgt. Ik steek de kaarsjes aan. Natuurlijk let ik op de veiligheid en wijs de bewoners aan tafel erop dat ze bij een gevaarlijke situatie aan de bel trekken. Dit beloven ze. Terwijl ik nog een leuk verhaal vertel gaat mijn pieper en moet ik de woonkamer even verlaten. Ik wijs de bewoners nogmaals op de brandende kaarsjes. Ze zeggen in koor: ja, ja we weten het.

Waarom had ze niet op de bel gedrukt?

Nadat ik na een poosje terug kom zijn er toch wat bewoners vertrokken. Ik kijk wat in de rondte en wat zie ik tot mijn grote schrik? Bij de kleine mevrouw op de tafel staat het kerstbakje lichtelijk te vlammen. Ik versnel mijn pas en doof de vlammen. Het kleine vrouwtje kijkt me vragend aan. Waarom kom ik met ferme passen haar kant op? Ik vraag haar waarom ze niet op de bel had gedrukt bij dit dreigende brandgevaar. Ze antwoord heel nuchter: “dat is toch niet mijn kerstbakje!”