Bewoners met dementie runnen Restaurant Misverstand in Venray
Lees meer
Al bijna zeven jaar neem ik wekelijks mijn hond Robby mee naar het werk. Voor veel bewoners van Het Vechtdalhuis is hij een vertrouwd gezicht geworden. Sommige bewoners vragen al bij binnenkomst waar hij is. Anderen kijken er de hele dag naar uit dat hij even langskomt. Het blijft bijzonder om te zien hoeveel rust, warmte en herkenning een hond kan brengen binnen de dementiezorg.
Mensen met dementie verliezen vaak stukje bij beetje grip op het dagelijks leven. Herinneringen vervagen, gesprekken worden moeilijker en gevoelens van onrust of verdriet kunnen sterker aanwezig zijn. Juist dan kunnen kleine momenten van contact een groot verschil maken. Een dier maakt verbinding zonder woorden en zonder verwachtingen. Soms zegt een kwispelende staart meer dan wij met woorden kunnen uitleggen.
‘Meneer vroeg regelmatig of hij mocht “oppassen”‘
In de afgelopen jaren hebben we veel mooie momenten meegemaakt met Robby. Eén bewoner was erg aan hem gehecht geraakt. Hij zag Robby echt als zijn maatje en steun. Meneer vroeg regelmatig of hij mocht “oppassen”. De band tussen hen was bijzonder om te zien. Zeker in een periode waarin meneer veel heeft meegemaakt. Zijn zoon overleed en later kreeg hij zelf eenCVA . Robby bleef voor hem een stukje rust en gezelschap. Ondanks alles.
‘Om 23:00 uur sliepen ze nog steeds tevreden samen’
Tijdens mijn avonddienst ging meneer rond 19.00 uur altijd naar zijn studio en nam hij Robby mee. Ze lagen dan samen heerlijk in bed. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Eén avond keek ik rond 23.00 uur naar binnen. Ze lagen nog steeds tevreden samen te slapen. Uiteindelijk heb ik Robby toch maar meegenomen naar huis, maar dat beeld ben ik nooit vergeten. Het liet zien hoeveel veiligheid en troost een dier kan bieden, juist op momenten waarop iemand zich kwetsbaar voelt.
‘Robby laat haar glimlachen’
Ook nu zien we weer hoe belangrijk die kleine contactmomenten kunnen zijn. We hebben een bewoner die iedere ochtend erg verdrietig is. Wanneer Robby even bij haar gaat zitten, verandert haar stemming vaak direct. Ze begint te glimlachen, maakt contact en geniet zichtbaar van zijn aanwezigheid. Het zijn misschien kleine momenten voor de buitenwereld, maar binnen de zorg betekenen ze ontzettend veel.
‘Warmte, rust, vertrouwen en verbondenheid’
Dat zijn de momenten die ons bijblijven. De momenten waarop iemand zich even gezien voelt. Waarop onrust plaatsmaakt voor ontspanning. Waarop een glimlach terugkomt op iemands gezicht.
Huisdieren zijn natuurlijk geen oplossing voor dementie, maar ze kunnen wel iets brengen wat soms moeilijk op een andere manier te bereiken is: warmte, rust, vertrouwen en een gevoel van verbondenheid. En juist die kleine, oprechte momenten maken ons werk zo waardevol.