Dagelijks Leven & Amvest Living krijgen GRESB Award
Lees meer
Met mijn ogen dicht zit ik te mijmeren. Ik denk aan de jaren die ik al heb gewerkt bij Het Rietveldhuis. Tja, inmiddels zijn dat heel wat jaartjes. En nog steeds loop ik er met veel plezier rond. Tijdens mijn gedachtegang passeren heel wat bewoners de revue. Mooie herinneringen, maar ook verdrietige. Sommigen blijven lang bij me, zo ook deze.
Een blik op de klok vertelt ons dat het bijna tijd is voor de broodmaaltijd op deze vrijdagmiddag. Er wordt inderdaad ook gevraagd wanneer het eten op de tafel komt. Samen met een bewoner ga ik de tafel dekken. We zetten alle benodigdheden klaar. De heer in kwestie is tegen etenstijd altijd erg druk met zelfbediening uit de koelkast. Met name met het pak chocolademelk. Nu hij me helpt met tafel dekken, kan hij niet aan deze behoefte voldoen.
Van de prijs van dit pakje valt de mond je wijd open
Een bewoonster zit met gesloten ogen aan tafel. Ze is een dame die er van houdt om er keurig uit te zien. Zo ook nu. Haar haren zitten tip top in de plooi. Ook draagt ze een mantelpakje van een chique modezaak. De prijs van dit pakje? Daar valt je de mond wijd van open. Maar ja, wat geeft het. Ook op je oude dag mag je op je allerbest uitzien.
Hij proest over tafel
De tafel is bijna gedekt. Als laatste doe ik het brood in de mandjes en zet de kaas en vleeswaren erbij. Bloemetjes in het midden, wat ziet het er weer gezellig uit. Dit nodigt wel uit om te gaan eten. Iedereen zit aan tafel en zo zeg ik tegen de bewoner die heeft geholpen dat hij ook kan gaan zitten. Maar hij blijft staan en pakt zich ineens stevig vast aan de leuning van zijn stoel. In plaats van dat hij gaat zitten, proest hij zonder een hand voor zijn mond te doen over de tafel. De slapende dame schrikt wakker en zegt zonder blikken of blozen: “Hou um aan de bek “.
Op dat moment sla ík wel een hand voor mijn mond, want ik had veel reacties verwacht, maar niet deze. En vooral niet van haar!